Vlaardingen - Hoek van Holland (21 km.)

Een wandeling door de Rijnmond is geen voor de hand liggende keuze. De route ligt ingeklemd tussen de agglomeratie van Rotterdam, het Westland en de industrie aan de Nieuwe Waterweg. We hebben een wandeling uitgestippeld door overgebleven stukken polder. Op de 1:50.000 kaart lijkt het meer een corridor.

De eerste kilometers lopen door een recreatiegebied. De boerderijen zijn in gebruik als kantoor, strategisch tegenover de golfbaan. Langs het pad staat een straatnaambordje: "Surfpad". Aan een naamloze plas (Surfplas?) zitten meerkoeten en meeuwen. We lopen over een dam naar de overzijde van de plas en komen terecht op de Zuidbuurt, een binnendijkje. Het is harder gaan regenen. We schuilen even in de luwte van een schuur. Aan de muur hangt een plattelandsbrievenbus. In een vitrine van het Waterschap wordt de zomerschouw aangekondigd - in november. Aan de slootkant is te zien dat het water de afgelopen dagen dertig centimeter hoger heeft gestaan.

We kruisen de A20. De flats en fabrieksschoorstenen zijn nooit ver weg, maar de hoeveelheid groen is verbazend. Langs de westrand van Maasland bereiken we het Dijkpolderpad. Dit kerkepad - naar verluidt stamt het uit de zeventiende eeuw - slingert dwars door het veld tussen Maasland en het gehucht Gaag. Het is soms nauwelijks te onderscheiden door het gras en de modder. In de weilanden liggen diepe plassen. In één ervan zwemt een koppel zwanen. Boven ons bidt een torenvalk. Om de zoveel honderd meter liggen wrakke (en spekgladde) houten bruggetjes met de LAW-markering van het Oeverloperpad. Een haas schiet weg als we aan komen stampen.

Bij Groenoord passeren we een aantal kassen: een voorpost van het Westland. Langs een vaart lopen we in de richting van de A20; door een tunneltje komen we terecht aan de westrand van Maassluis. We gaan linksaf de Schenkeldijk op. Aan de ene kant wordt de dijk geflankeerd door onafzienbare rijen kassen. Aan de andere kant liggen sportvelden. Voorbij een manege geeft een LAW-markering aan dat we de tocht kunnen vervolgen over de Oranjedijk, maar na vijfhonderd meter wordt het pad versperd door prikkeldraad. We baggeren naar beneden en klimmen onhandig over twee hekken, nieuwsgierig gadegeslagen door een reusachtig paard. In een meertje aan de overkant zwemmen honderden smienten. Via een stelsel van binnendijkjes lopen we in de richting van de Nieuwe Waterweg. Op het enige pad in zuidelijke richting is voor onbevoegden de toegang verboden. Er is geen alternatief. We kijken elkaar aan en besluiten dat we bevoegd zijn.

Langs het spoor loopt een onverharde weg naar de Maeslantkering, de stormvloedkering in de Nieuwe Waterweg. We passeren gemaal Westland, waar extra pompen op volle kracht malen, en vragen ons af waarom iemand een gemaal àchter een stormvloedkering bouwt. Direct naast de kering ligt een kunstmatige heuvel waarop je een prachtig uitzicht hebt over de Nieuwe Waterweg.

We schuilen een kwartiertje in het bezoekerscentrum van Rijkswaterstaat, waar dagjesmensen om de oren worden geslagen met indrukwekkende feiten: "Elk van de deuren van de stormvloedkering is even groot als de Eiffeltoren." En: "Als de Maeslantkering sluit wordt door de computer automatisch een fax naar de havendienst gestuurd". Er staat een maquette van het bouwwerk, voorzien van een rode knop. We drukken en drukken, de kering (althans, de maquette) gaat open en dicht, maar nergens rolt een fax uit een machine. Prutsers.

Het laatste deel van de wandeling loopt langs de Nieuwe Waterweg. Het is druk op het water. Drie zwanen deinen op de golven. Een aalscholver haalt z'n schouders op. Aan de overkant worden de restproducten van de petrochemische industrie afgefakkeld. Volgens een wegwijzer is het nog drie kilometer naar Harwich. Bij een viskraam bestellen we een portie kibbeling. De visboer moppert op zijn kat: "Wat is er nou poes? Je hebt vis gehad, je hebt melk gehad, je hebt brokken gehad, wat wil je nog meer?" En tegen de klanten: "Deze kat komt echt niks tekort hoor, moet je es kijken hoe dik ze is!"

Door de schemering lopen we de laatste kilometer naar het strand. Bij de radarpost begint de strekdam, die nog vier kilometer doorloopt. Bij de vloedlijn houden we het voor gezien en staan we even stil. Het Westland zet de hemel in lichterlaaie. Aan de overkant van het water is de Maasvlakte feeëriek verlicht. Af en toe slaan de hekgolven over de strekdam. Je kunt er moeilijk omheen: ook dit industriële landschap heeft z'n schoonheid. Het begint weer harder te regenen en er staat een kouwe wind. We keren terug naar het station. Gelukkig zijn we nog net op tijd voor de trein.