Bussum - Nederhorst den Berg (12 km.)

Van de onderneming van Van Eeden c.s., die in 1907 na veel interne strubbelingen ten onder ging, rest niet veel meer dan een paar houten huizen. Van de andere kampementen die ooit op deze plek stonden, de Spaanse en Franse kampen die in 1572 werden opgeslagen om een aanval op het protestantse Naarden voor te bereiden, is helemaal niets meer over. Alleen de naam.

We steken de heide schuin over en lopen nog driehonderd meter over het fietspad langs de provinciale weg. Schuin tegenover een kartonfabriek bevindt zich het toegangshek van het landgoed Bantam, tegenwoordig een natuurmonument. Het landgoed maakt deel uit van een verzameling van zeven tegen elkaar aanliggende landgoederen, waarvan er zes eigendom zijn van Natuurmonumenten. De vereniging houdt kantoor op het nabijgelegen Schaep en Burgh - en geef ze eens ongelijk. De landgoederen werden rond 1700 aangelegd door een groep stinkend rijke Amsterdammers onder leiding van P.C. Hooft. De zandgrond werd afgegraven, en met behulp van poep uit Amsterdam werd de grond geschikt gemaakt voor landbouw. Later werden op de landbouwgrond parken ingericht in Engelse landschapsstijl, in die tijd erg modieus: heuveltje hier, boompje daar, een waterpartijtje en wat luxekoetjes et voilà.

We passeren groepen kwetterende dagjesmensen, maar zodra we linksaf slaan zijn we alleen in een beukenbos. De najaarszon werpt mooi licht op de bomen, die al een beetje beginnen te verkleuren. We passeren de open plek in het bos waar het landhuis moet hebben gestaan. Op het gras voetballen vaders met hun kroost. Door een hek komen we op de weg die langs de achterkant van landgoed Boekesteijn loopt. De verharde laag van de weg is hier weggehaald. We vragen ons af of dat een permanente maatregel is. We slaan rechtsaf het Ankeveense pad op. Het pad is eigenlijk meer een laan, met aan twee kanten bomen en daarachter weiland met koeien erin. Op de stront van onze voorvaderen is iets moois gegroeid. Door de heggen langs de weg en de bomen die hier en daar midden in het weiland staan doet de omgeving inderdaad heel erg aan Engeland denken. Stiekem dromen we ervan om met een MG door dit laantje te rijden. Aan de andere kant: waarom zou je, als het ook lopend kan?

We kruisen 's Graveland. De dichter Willem Kloos, ooit als patiënt onder behandeling bij Van Eeden, zei al: "Ik houd van een mooi landschap buiten, maar ik moet er iets bij te drinken hebben." We brengen een verdiende hommage aan deze grote dichter op het terras van café Bollie Blooper. Het terras ligt tegen een betonnen brug aan die "Klapbrug" heet. In een stuk over Kortenhoef, hier een kilometer vandaan, klaagt Nescio over het verdwijnen van een wipbruggetje. We vragen ons af of dit het bruggetje van Nescio was, en of Nescio ooit ("buiten zonder hoed") op het terras van dit café heeft gezeten, toen het nog niet "Bollie Blooper" heette.

We bestellen een tweede rondje. Bij de bar bespreken stamgasten de overtredingen tijdens een voetbalwedstrijd eerder vanmiddag. Eén van hen heeft een blauw oog. Of dat het gevolg is van zo'n overtreding komen we niet te weten. Als het bier achter de knopen is steken we het bruggetje over en lopen rechtsaf langs de vaart. Na tweehonderd meter komt er een einde aan de bebouwing en lopen we door een hek een weiland in. Volgens een bord van Natuurmonumenten is dit het Verlengde Bergse Pad. Een pad is echter nergens te bekennen. We lopen dus dwars door het weiland in de volle zon. Een troep schapen komt nieuwsgierig dichterbij, maar gaat op de loop zodra we te dicht naderen. Achterin het weiland merken we dat dit een oud veenweidegebied is: in de schaduw van de bomen wordt de bodem drassig. De eenden die her en der zitten trekken zich er niets van aan. Het pad, nu wel herkenbaar, vervolgt tussen wat bosschages door. In een sloot zitten twee zwanen met al behoorlijk uit de kluiten gewassen jongen. Aan het hekwerk te zien moet dit gebied een vrij recente aanwinst van Natuurmonumenten zijn. Bij wat afvalhout en een paar rollen gaas gaan we door een hek en staan we in Ankeveen.

Van Ankeveen zelf krijgen we niet veel te zien. We steken de weg over (bij een prachtige, roestige oude wegwijzer) en lopen meteen door over het Bergse Pad. Dit pad moet één van de mooiste wandelpaden van Nederland zijn. In elk geval barst het van de wandelaars. Ook komt zo nu en dan een fietser achterop. Het pad loopt over een soort dam door de Ankeveensche Plassen. Langs de kant staan wilgen en (veel) paddestoelen. Het uitzicht over de plassen is niet zo weids als de stafkaart doet vermoeden. Op de legakkers, stukken land tussen de turfwinningsgaten die werden gebruikt om het uitgestoken veen te drogen te leggen, staan grote hoeveelheden bomen. Waarmee overigens niet gezegd is dat het landschap hier niet prachtig is. Het water in de plassen is glashelder. Op het water schieten schaatsenrijdertjes heen en weer. Aan de andere kant zien we in het water eenden en meerkoeten. Als je geluk hebt kun je hier rietgorzen zien. We hebben geen geluk.

Aan het einde van het pad staan wat losse huizen, helemaal in het niets. De huizen zijn met de auto onbereikbaar: hier liggen alleen het Bergse Pad en een betonnen fietspad dan Googhpad heet. Bij één van de huizen wordt gerookte paling verkocht. We slaan linksaf het fietspad op. Het pad loopt aan de zuidrand langs de Spiegelpolder, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden een grote turfwinningsplas. Van de plas zien we niet veel, hooguit zien we af en toe wat water door de bomen schitteren. Links van ons zien we de Horstermeerpolder, het dorp horstermeer en de antennes van de Radiocontroledienst. Na de mooie wandeling van daarnet is de Horstermeerpolder eigenlijk een beetje teleurstellend. Het land ligt er morsig en beknepen bij.

Het kan nog erger. Na zo'n twee kilometer bereiken we de nieuwbouw van Nederhorst den Berg. De wijk verschilt in niets van soortgelijke wijken in Almere of Purmerend. Tot overmaat van ramp blijkt de bus naar Weesp net voor onze neus te zijn weggereden en komt de volgende pas over twee uur. We lopen door naar het centrum, langs vervelende huizen met keurig geharkte en geschoffelde tuintjes. Nederhorst den Berg is het aarsgat van de Vechtstreek. Op de brink knallen pubers met hun brommertjes en om de haverklap rijdt er een toeterende pickup-met-grote-wielen-en-veel-chroom voorbij. Hollandse rednecks. Rednecks met poen, dat wel, en dat maakt het eigenlijk alleen maar erger. Tot onze opluchting merken we dat de bus naar Hilversum over tien minuten vertrekt. Wie deze prachtige wandeling niet wil besluiten met een anticlimax raden we aan om in tegengestelde richting te lopen.