Bergen - Camperduin - Bergen (18 km.)

De duinstrook tussen Bergen en Schoorl is de breedste - en hoogste - van Nederland. Daarom is deze plek uitgekozen voor een gedurfd experiment. In 1997 werd, in het kader van een natuurontwikkelingsproject, een deel van de zeereep met bulldozers weggegraven. (Toch frappant, hoe vaak de woorden "natuurontwikkeling" en "bulldozer" in één zin voorkomen.) Door deze geul - "De Kerf" - stroomt de zee bij hoog water de Parnassiavallei binnen. Staatsbosbeheer hoopt dat op die manier een natuurlijk, brak krekenlandschap ontstaat, waarin bergeenden, bontbekplevieren en velduilen zich zullen vestigen. Bovenop het duin is een uitzichtpunt gemaakt vanwaar je de "nieuwe natuur" kunt bespieden. Vandaag zien we alleen twee bergeenden.

Tot bij de Mariavlakte loopt het pad door dennenbos. We horen het ruisen van de branding in de verte, de geluiden van honderden vogels en af en toe het gevloek van een mountainbiker, die van een helling komt suizen. In de struiken zitten leeuweriken en ander klein grut. De Mariaweg blijkt afgesloten gedurende het broedseizoen. Ten noorden van de Schoorlse Zeeweg ligt een uitgestrekt, kaal duingebied met heidestruiken. Het helmgras steekt lichtgeel af tegen de zware luchten, waaruit het gedurig plenst. Nescio, die in Groet zijn zomervakanties doorbracht, noemde dit gebied "Afghanistan" of "Beluchistan". We kunnen begrijpen waarom.

Op het terras van de Berekuil doet een luidruchtig Duits gezin zich tegoed aan glazen bier en broodjes frikadel. We gieten onze koffie naar binnen en lopen noordwaarts richting Groet. Aan onze linkerhand ligt nog altijd de duinvlakte. Nog niet zo heel lang geleden bevond zich hier een meeuwenkolonie. Door het verdwijnen van de vuilstortplaatsen in Noord-Holland is ook de meeuwenkolonie geleidelijk verdwenen. Een mooie kans voor een natuurontwikkelingsproject? Voorlopig stellen we ons tevreden met het vogelmeer, waarin slechts een koppel eenden zwemt. Even verder leidt een lange trap naar een uitzichtpunt. Van veertig meter hoogte overzien we zee, duinen, bossen, dijk en polder. Bij Hargen komt het hele Noord-Hollandse landschap bij elkaar.

Op de grens van duinen en Hondsbossche Zeewering ligt Paviljoen v/h Minkema. De uitspanning werd gesloopt in 1932, gebombardeerd in 1942, verdween in 1953 in de golven, brandde af in 1964 en 1970, werd in 1972 door een orkaan verwoest en in 1990 nogmaals gesloopt. We berekenen de gemiddelde levensduur van het gebouw en nuttigen razendsnel onze warme choc.

De laatste kilometers zakken we het strand af. Een noordwester werpt hoge rollers op het strand. Langs de vloedlijn rennen tientallen strandlopertjes heen en weer. Onderaan het duin struinen scholeksters. Het is stil, maar even voor Bergen worden we ingehaald door iemand op ski’s, die zich laat voorttrekken door een vlieger. We mochten eens vergeten dat we in Nederland zijn.